Poradnik wędkarski – cz. 1 metody

Poradnik wędkarski – cz. 1 metody

Niniejszy artykuł jest fragmentem mojej pracy licencjackiej pt. „Główne kierunki turystyki wędkarskiej”. Postanowiłem wykorzystać go, ponieważ w zwięzły sposób opisałem w nim metody wędkarskie. Jako, że jest to wiedza bardzo podstawowa stąd artykuł zatytułowałem „Poradnik wędkarski”. Zapraszam do czytania.

Darek z pewnością przeczytał poradnik wędkarski 😉

Wędkarstwo spławikowe

Spławikowa – najpopularniejsza metoda wśród początkujących jak i starszych wędkarzy. Charakteryzuje się stacjonarnością, ponieważ najczęściej nie zmienia się miejsca nad wodą. Sygnalizatorem brań jest spławik, który najczęściej robi się z drewna. Coraz rzadziej można spotkać spławiki wykonane z kolca jeżozwierza. Zestaw składa się z wędziska, kołowrotka (oprócz bata/tyczki), żyłki głównej, gumowego lub sznurkowego stopera (umożliwia ustawienie głębokości, na której będzie znajdowała się przynęta), spławika przelotowego bądź stałego, ołowianego obciążenia oraz przyponu z cieńszej żyłki, do którego przywiązuje się hak. Łowi się na przynęty naturalne (np. larwy, dżdżownice, owoce i warzywa).[1] W przypadku wybrania spławika stałego, nie używa się stopera. Wyróżnia się takie metody łowienia jak bat, tyczka, odległościowa/matchowa oraz bolońska. (Zalewski 2008)

Metoda gruntowa

Gruntowa – metoda, w której przynęta znajduje się na dnie łowiska (na gruncie). Jest to metoda stacjonarna, tak samo jak w przypadku metody spławikowej. Sygnalizator brań jest tutaj elementem dodatkowym tzn. nie jest na stałe zamocowany jak w przypadku spławika, a jego rodzaj zależy wyłączenie od preferencji wędkarza. Stosuje się tzw. małpki, bombki, swingery lub elektroniczne sygnalizatory. Istnieje również odmiana zwana w żargonie wędkarskim drgającą szczytówką, jednak wymaga ona specjalnego wędziska, w którym część szczytowa wyróżnia się duża delikatnością oraz możliwością szybkiej wymiany i to ona sygnalizuje branie. Takie wędzisko nazywamy tak samo jak metodę „feederem”. Zestaw gruntowy składa się z wędziska, kołowrotka, żyłki, obciążenia, przyponu i haka. Opcjonalnym wyposażeniem są koszyki lub sprężyny zanętowe oraz podpórki. Za przynęty służą np. larwy, kukurydza, kulki proteinowe. (Zalewski 2008)

A może spinning?

Autor niniejszego poradnika wędkarskiego

Spinningowa – polega na łowieniu przy użyciu sztucznej przynęty imitującej rybę, owada, insekta lub skorupiaka.[2] W przeciwieństwie do wyżej wymienionych metod jest to metoda aktywna, ponieważ wymaga od wędkarza ciągłego zarzucania oraz zwijania przynęty, a tym samym trzymania wędki w rękach. Nie ma tutaj także typowego sygnalizatora brań. Atak ryby na przynętę można poznać jedynie poprzez wyczuwalne szarpnięcie lub ugięcie szczytówki. Zestaw spinningowy składa się z wędziska, kołowrotka, żyłki lub plecionki oraz przywiązanej sztucznej przynęty. Opcjonalnie stosuje się przypony wolframowe lub wykonane z innego metalu do połowu szczupaków i sumów, które mają zapobiec przecięciu żyłki. Przynęty wykonuje się z metalu, gumy oraz silikonu w bardzo różnych konfiguracjach kształtów, kolorów. Różnią się one również wagą. Wędkarz poprzez różne sposoby nawijania żyłki (wolniej, szybciej, z przerwami), a także ruchy wędką (podnoszenie, opuszczanie, szarpanie) próbuje sprowokować rybę do zaatakowania przynęty. (Kolendowicz 1995)

Recenzja wędki spinningowej – http://fishingwro.pl/2019/10/dragon-flash-xc40p-slow-lure-8-recenzja/

Coś dla lubiących pływać łodzią

Trolling – metoda, przy której stosuje się sprzęt taki sam jak przy spinningu. Kluczową różnicą jest to, że do trollingu potrzebujemy środek pływający w postaci łodzi wędkarskiej lub pontonu z silnikiem. Po umieszczeniu zestawu w wodzie, wędzisko umieszcza się w przeznaczonym do tego uchwycie, a następnie zaczyna płynąć, ciągnąc sztuczną przynętę za łodzią. Ważna jest odpowiednia prędkość płynięcia. (Kolendowicz 1995)

Finezyjne łowienie

Wędkarstwo muchowe – najtrudniejsza ze wszystkich metod wędkarskich wymagająca od wędkarza wysokiego poziomu koordynacji, a także specjalnego sprzętu przeznaczonego do tej techniki. Zestaw składa się z wędki muchowej, kołowrotka muchowego, którego budowa znacznie odbiega od tradycyjnych oraz sznura czy też linki, którego używa się zamiast żyłki. Linka może być pływająca lub tonąca. Za przynętę służy tutaj tzw. mucha, która najczęściej wykonana jest ze sznurków, nitek lub piór owiniętych wokół haka. Używa się haków bezzadziorowych. Ze względu na wagę muchy (która jest mniejsza niż 1 gram) oraz brak obciążenia stosuje się specjalną, niezwykle finezyjną metodę zarzucania. Najczęściej na muchę łowi się pstrągi i lipienie, w górskich rzekach i potokach. (Jeleński 1979)

Zimą też można wędkować

Wędkarstwo podlodowe – metoda połowu spod tafli lodu poprzez wywiercony otwór zwany przeręblem, którą z powyższymi łączy jedynie wędzisko, kołowrotek i żyłka oraz cel w postaci złowienia ryby. Wędka jest dużo krótsza (najczęściej w przedziale od 30 do 50cm), a na jej końcu umieszcza się bardzo delikatny kiwok, służący jako sygnalizator brań. Stosuje się również dużo mniejsze kołowrotki oraz cieńsze żyłki. Ze względu na ujemne temperatury nie stosuje się tutaj plecionki, która zamarza na mrozie. Za przynętę służą lekkie mormyszki (ołowiane lub miedziane), które są często uzupełniane przez różnego rodzaju przynęty naturalne lub larwy, oraz cięższe metalowe blaszki. (Barowicz 1990)

Urlop nad morzem = wędkarstwo?

Wędkarstwo morskie z plaży – czyli tzw. surfcasting jest bardzo podobne do wędkarstwa gruntowego. Różni się bardziej wytrzymałym sprzętem i innym rodzajem obciążenia. Branie jest sygnalizowane poprzez ugięcie lub szarpnięcie szczytówki pionowo ustawionego wędziska. Przy większych falach i silniejszych prądach stosuje się obciążenie, w które są wtopione metalowe kolce mające za zadanie utrzymywać zarzuconą przynętę w tym samym miejscu. Stosuje się żywe przynęty w postaci dżdżownic, małych ryb, a także różnego rodzaju filety z ryb i morskie organizmy, które stanowią naturalne pożywienie dla gatunków występujących w morzu. (Kolendowicz i Owczarz 2007)

Wędkarstwo morskie z łodzi – metoda bliźniacza do spinningowej. Różnicą jest tutaj stosowanie wytrzymalszych zestawów i cięższych metalowych przynęt. Przed właściwą przynętą często dowiązuje się tzw. przywieszki, które stanowią dodatkową przynętę. Przy połowie na łowisku, gdzie znajduje się ławica ryb, pozwala to na złowienie nawet kilku przy jednym rzucie. Różni się także technika prowadzenia przynęty. Łowi się wertykalnie, podnosząc i opuszczając przynętę. Można również ciągnąć zarzucony zestaw za łodzią, czyli trollingować. W Bałtyku najczęściej łowionym gatunkiem jest dorsz. (Kolendowicz i Owczarz 2007)

I to by było na tyle w części pierwszej. Mam nadzieję, że poradnik wędkarski przypadnie do gustu początkującym.


[1] http://www.pzw.org.pl/pliki/prezentacje/1/cms/szablony/73/pliki/rapr.pdf str. 3

[2] http://www.pzw.org.pl/pliki/prezentacje/1/cms/szablony/73/pliki/rapr.pdf str. 3

O autorze Zobacz wszystkie wpisy Author website

FishingWRO

Trzech pasjonatów wędkarstwa chcących podzielić się swoją wiedzą i doświadczeniem z kolegami po kiju.

Zostaw odpowiedź

Twój adres email nie zostanie upubliczniony. Pola obowiązkowe są zaznaczone *